La Maison Jaffran

4 gastenkamers in Berzème
in een atypiek huis uit de Napoléon III periode

De geheimzinnige dame van Chancolant

Retour à l'accueil | De geheimzinnige dame van Chancolant

Diaporama foto’s Begin de diaporama

De geheimzinnige dame van Chancolant

In het begin van de lente van 1871, ontmoette Eugène de Villedieu de zo geheten dame de Chancolant.

Beiden zijn reizigers op de trein die aankomt in het station van Saint-Jean le Centenier.
Hun koetsen wachten reeds hen op.
De kleine stoomtrein komt vanuit de Vallée du Rhône, van de stad le Teil , en er is wat vertraging.
Baptiste, de koetsier van monsieur de Villedieu gaat aan het praten met Firmin. Ze kennen elkaar goed, ze wonen in Taverne een hameau halverwege tussen de weg naar la Borie de Chancolant en het dorp van Berzème.

Nochtans tot deze lentedag had Eugène de Villedieu de dame nog nooit ontmoet. De vertraging van de trein zullen dit veranderen evenals de geschiedenis.

Het moet gezegd dat haar aankomst op de plateau du Coiron zeer recent is , haar echtgenoot heeft er een groot landeigendom aangekocht met een grote boerderij.

Op de grond en gericht naar het zuiden heeft hij er naast de boerderij een groot herenhuis laten bouwen om er de hete zomermaanden en de lente door te brengen.
Deze woonst gelijkt helemaal niet op de huizenstijl van de streek ;  het is groter, hoger, met een leien dak en de omwonenden noemden het statige huis  « le château ».
Niets zo opvallends nochtans, wel grote ruimtes, grote ramen om de verse lucht van de Coiron naar binnen te halen, om te genieten van de goede lucht terwijl het in het dal snikkend heet is. De bewoners van het huis genieten van de andere levensstijl , ander ritme, ander klimaat en andere geuren.

Het is hier rustig leven in la Borie de Chancolant.
Het personeel is rustig in de weer …, terwijl de heer des huizes en mevrouw in de schaduw  van de sycomores beneden aan de trap , een praatje maken en hun spelende kinderen in het oog houden.
Enkel het bellengeluid van de schapen verstoort deze rust. De herders brengen hun kudde van de ene naar de andere weide langs de paden die het plateau doorkruisen.

Soms hoort men een bel. Deze kondigt de komst aan van een bezoeker die aanbelt aan het hek van het park.
Heel dikwijls is het Eugène de Villedieu. Sinds de toevallige ontmoeting aan het station van Saint-Jean, komt hij geregeld op bezoek op la Borie de Chancolant.
Hij komt te voet uit Berzème, langs de kleine paden die de weiden scheiden.
Hij brengt het  « nieuws» , komt kijken hoe goed de bomen groeien die hij aangeboden heeft aan de dame de Chancolant.
Het park vond hij immers te wildbegroeid en hij heeft aangeraden er  séquoias en ceders te planten benevens de lokale boomsoorten.
Monsieur de Villedieu , vice-burgemeester, wonende te  Berzème is inderdaad een gepassioneerd botanicus en hij houdt ook van poezie.
Er zijn vele onderwerpen voor het gesprek van de dag, de gedrevenheid van de heer  de Villedieu om hier vreemde boomsoorten te planten vindt mevrouw de Chancolant zo leuk. En ze is ontroerd door zijn kennis van de poëzie.

Vandaag is er nervositeit in het huis la Borie; men besloot om ‘s anderendaags naar Vals-les-bains te trekken.
Als men in Berzème woont is dit weldegelijk een avontuur !
Nochtans is Dame de Chancolant zo gesteld op een bezoek aan de stad dat ze de tocht toch ziet  zitten.

De stad Vals-les-bains heeft een nieuw uitzicht. Het park  dat recent aangelegd is telt meer dan 300 boomsoorten waaronder sommige vrij onbekend.
De paden vragen naar wandelaars, zonneparaplu’s en capes, allen om ter elegants. Het is de plaats waar men moet gezien zijn.
Dit geldt ook voor le Grand Hôtel des Bains een tiental jaar voorheen opgericht. De begoedde klasse toont er zich op het mooie terras; het is chic om daar van een fris drankje te genieten vooraleer zich te begeven naar de waterbronnen.

Een vleugje ontspanning op het platteland van de Ardèche